Get Adobe Flash player


         
     

   
             

Historia Polskich nazwisk i tytułów

Portal który Państwo odwiedzacie, powstał w celu przybliżenia historii Słowian po zainstalowaniu na ich ziemiach tzw. ''Cywilizacji Łacińskiej'' czyli po likwidacji Słowiańszczyzny przez Imperium Rzymskie i wymazaniu z mapy Europy Cywilizacji Białego Czowieka. (tutaj więcej)                                                                     

Zachodni okupant poza narzuconą Ogniem i Mieczem "religią", wprowadzał sukcesywnie nazewnictwo  stosowne do potrzeb okupanta i religii opartej na azjatyckiej mitologii. Tradycyjne Słowiańskie imiona i nazewnictwo wymazywano a w ich miejsce nadawano nowe. Podczas chrztu czyli oddawania Duszy dziecka w niewolę Żydom obowiązywała zasada instalowania syjonistycznych imion występujących w obu tzw. "testamentach". Dawne tradycje i obrzędy Słowian dostosowano do potrzeb Watykanu np. Słowiańską  "Noc Kupały" nazwaną etymologicznie od imienia słowiańskiego bóstwa miłości i płodności Kupały, przerobiono na żydowską "Noc Śiętego Jana" co spowodowało wymazanie "Kupały" z Polskiego słownika Bogów. Dlatego rekonstrukcja prawdziwych nazwisk, nie jest  obecnie w pełni możliwa. Nasi eksperci pomogą Pastwu w dotarciu do materiałów historycznych mogących przynajmniej w przybliżeniu odkryć historię waszego pochodzenia. Proszę pisać na adres naszej redakcji po dodatkowe informacje które z przyjemnością Państwu przekażemy.

Będziemy bazować na okresie kiedy Polskę podzielono na dwie strefy wpływów podporządkowanych pod jeden Watykański stystem okupacyjny z podziałem na "Świecki" i "Kościelny" który w początkowej fazie zasadzał się na wspólnej władzy Dziedzica i Biskupa, często wywodzącego się z tego samego zydowskiego rodu jak np. Świnki, jeden z braci był nominowanym przez Watykan "Szlachcicem" na zamku a drugi biskpem w Katedrze. Pozwalało to na sciąganie myta od Polaków przez dwóch okupantów podporządkowanych Watykanowi, co praktycznie w zawoalowanej formie trwa nieprzerwalnie aż do dziś, włączająć okres wszystkich Wojen, Zaborów i okupacji z Komunizmem włącznie. Zawsze okradaniem Słowian z tożsamości Narodowej, historii i dóbr materialnych zajmował się Zachodni Imperializm.


HERALDYKA


Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold – oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique, niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).

CZYTAJ WIĘCEJ

GENEALOGIA         

         

Genealogia (z Greki γενεά, genos – "ród" oraz λόγος, logos – "słowo", "wiedza") – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmująca się badaniem więzi rodzinnych między ludźmi na bazie zachodzącego między nimi pokrewieństwa i powinowactwa. W szczególności przedmiotem zainteresowania genealogii są wybrane rodziny i rody, ich pochodzenie, historia oraz wzajemne relacje rodzinne i losy poszczególnych członków rodziny.
Badania genealogiczne prowadzi się na podstawie swoistych źródeł, w tym zwłaszcza metryk. Po ustaleniu niezbędnych faktów genealogicznych sporządza się tablice genealogiczne ukazujące relacje między członkami rodziny (np. drzewo genealogiczne). Efekt badań może przyjąć również postać innych publikacji papierowych (np. książka, skrypt, artykuł), a współcześnie także elektronicznych (np. w programie genealogicznym, na stronie internetowej). Publikacje takie często są utożsamiane z genealogią (genealogia danej rodziny).
Prowadzeniem badań genealogicznych zajmuje się genealog. Może to być genealog zawodowy, traktujący genealogię jako profesję, lub genealog-amator, zajmujący się genealogią rodzinną jako hobby. W Polsce genealogia stanowi jedynie element nauczania na studiach wyższych na kierunku – historia.

CZYTAJ WIĘCEJ

ETYMOLOGIA

Nazwiska w Polsce to późne historycznie zjawisko, ponieważ powstały dopiero u schyłku średniowiecza. Początkowo objęły szlachtę (XV-XVI w.) i stopniowo rozprzestrzeniły się na mieszczaństwo i chłopstwo. W dwóch ostatnich grupach społecznych proces ten trwał do poł. XVII w. Wyjątkowo na niektórych terenach (np. Wielkopolska, Płockie, Kresy Wschodnie) i u niewielkiego odsetka osób trwał on nawet do XVIII w. W okresie staropolskim posiadanie nazwiska regulowało prawo zwyczajowe, dopiero państwa zaborcze (XVIII/XIX w.) wprowadziły pierwsze akty prawne wprowadzając m.in. obowiązek posiadania nazwiska dla wszystkich grup społecznych, dotychczas bowiem zwyczaj ten nie przyjął się wśród Żydów.
Badacze od wielu lat starali się zdefiniować nazwisko jako odrębną jednostkę językową i historyczną (prawną). W wyniku ich ustaleń można przyjąć, że jest to jednostka obowiązkowa, dziedziczna i niezmienna w swojej formie słowotwórczej, fonetycznej i graficznej. W tym ścisłym znaczeniu nazwisko na ziemiach polskich funkcjonuje na podstawie prawa stanowionego od XIX wieku.

CZYTAJ WIĘCEJ